Israëlzondag 1 oktober

Op  1 oktober is het Israëlzondag. Waarom is er eigenlijk een Israëlzondag? In 1949 stelt de hervormde synode een Israëlzondag in, net na de Tweede Wereldoorlog en de vestiging van de staat Israël. Er zijn drie motieven voor zo’n aparte markering in het kerkelijk jaar:
– Gestalte geven aan de liefde voor het volk Israël
– Bezinning op de relatie van de Kerk met Israël
– Gebed voor het volk Israël.

Eerst stelde de hervormde synode voor om de Israëlzondag te laten vallen op de zondag vóór de Grote Verzoendag, maar vanaf 1950 is er een vaste zondag in het jaar: de eerste zondag in oktober. Omdat in die periode de grote feesten in het jodendom vallen:  Nieuwjaarsdag, Grote Verzoendag, Loofhutten. In 1984 wordt van gereformeerde zijde officieel de Israëlzondag ingesteld.

Op 1 oktober gaat ds. H. de Jong uit Kampen voor. Hij heeft al eerder een dienst op Israëlzondag vervuld. We hebben hem gevraagd of iets wilde doen met de preekschets van het Centrum voor Israël-Studies.
Dit Centrum is een samenwerking van de
Christelijke Hogeschool Ede, de GZB en het deputaatschap “Kerk en Israël”  van de Christelijke Gereformeerde Kerken. Dit centrum gaat uit van een meervoudige loyaliteit en verbondenheid: verbonden met de Joden, verbonden met de messiasbelijdende Joden en verbondenheid met de Palestijnse christenen.

De preekschets gaat over Psalm 122: “Regelmatig wordt Psalm 122 in de kerk gezongen:
Jeruzalem, dat ik bemin,
wij treden uwe poorten in…
Gaat het dan over de stad Jeruzalem? En wat bedoelen we precies met: ‘… dat ik bemin’? Daarover willen we op deze Israëlzondag met elkaar in gesprek zijn. We luisteren naar Psalm 122 en kijken hoe we dit lied in 2017 kunnen zingen.”

Ds. De Jong heeft de vrijheid om van dit Bijbelgedeelte af te wijken, maar zal wel een thema aan de orde stellen, die te maken heeft met Kerk en Israël.

In de middagdienst zal daarop doorgegaan worden. Dan met een gedeelte uit de brief van Paulus aan de Romeinen, waarin hij ingaat op de vraag hoe het zit met Israël nu een deel van de Joden de beloofde Messias verworpen hebben. Paulus kan zich geen weg buiten Christus voorstellen, maar benadrukt tegelijkertijd dat God trouw blijft aan Zijn verbond, dat immers eeuwig is.

Zie voor meer  informatie: http://www.centrumvoorisraelstudies.nl/pdf/Folder_Israelzondag_2017.pdf