Wij gedenken ds. G. Voordijk
Op 19 december overleed ds. G. Voordijk, net enkele dagen na zijn verjaardag. Goris Voordijk werd op 16 december 1935 geboren in Oud-Beijerland in een bakkersfamilie. Als kind maakte hij de oorlog mee. Dat maakte enorme indruk op hem. In Oud-Beijerland zag hij de rook van het bombardement op Rotterdam. Naast de bakkerij woonde een Joods gezin. Hij zag hoe de familie werd weggevoerd. Een herinnering die hij nooit is vergeten. Ook de hongerwinter maakte indruk: mensen uit Rotterdam die vanwege de honger aanklopten bij de bakkerij. Zijn vader had naar Duitsland moeten gaan, maar vanwege de bakkerij mocht zijn vader in Oud-Beijerland blijven. De ervaring van de oorlog zorgde ervoor dat hij na de oorlog veel over de oorlog las. Indruk maakte ook de Watersnoodramp van 1953, omdat Oud-Beijerland door de overstroming werd getroffen. Een groot deel van de Hoeksche Waard stroomde over. In preken kwamen later vaak beelden van de oorlog en de Watersnoodramp voor.

In de lockdown van het voorjaar kreeg ds. Voordijk een attentie namens de gemeente

Goris ging naar de MULO. Op zijn 16e begon een roeping te groeien om predikant te worden. Na afronding van de MULO moest hij helemaal opnieuw beginnen op het gymnasium om Latijn en Grieks te leren. Hij zat tussen veel jongere medeleerlingen. Omdat hij goed kon leren, kreeg hij er in die jaren ook Hebreeuws. Na het gymnasium begon hij de studie theologie in Utrecht. Een mooie tijd voor hem, waar hij genoot van de studie. Hij maakte deel uit van het bestuur van de Gereformeerde Theologen Studenten Vereniging “Voetius”. Goris was een echte bèta-student. De talen lagen hem minder. Dogmatiek, op een geweldige manier gegeven door prof. dr. A.A. van Ruler, lag hem veel meer. In Utrecht leerde hij ook Diddy Westhoff kennen. Na de studie kwamen verscheidene beroepen, waaronder Eethen-Drongelen, Goedereede, Kamperveen, Lexmond en Mastenbroek. Er werd een beroep aangenomen naar Mastenbroek. In 1964 werd hij daar bevestigd door ds. L. Kievit (Putten), waar hij zijn vicariaat (predikantsstage) had gedaan. In 1968 kwamen beroepen uit verschillende gemeenten: Dinteloord, Emst, Genderen, Oldebroek, Oud-Alblas, Rijssen en Schoonhoven. Op het moment dat ds. A. Noordegraaf afscheid nam, was al duidelijk dat ds. Voordijk het beroep had aangenomen naar Oldebroek. Van 1968 tot 1997 mocht hij deze gemeente dienen. In het Reformatorisch Dagblad zegt hij in 2004 bij zijn 40jarig jubileum als predikant: ‘Ik ben dankbaar dat de mensen hier zo trouw geweest zijn, ook in het bezoeken van de diensten. Ik ben ook maar een dominee met gebreken. Ik heb er de hand van God in gezien, een bevestiging van mijn roeping.’ Omgekeerd zullen er ook heel wat in de gemeente de trouw van ds. Voordijk hebben ervaren. Met name in de bezoeken. In het pastoraat lag zijn kracht. Dat had zijn hart.

Een brede blik heeft hij altijd gehad: in de pastorie werden allerlei bladen bezorgd: van het linkse weekblad Hervormd Nederland tot Het Gekrookte Riet.  ‘Ik ben voluit gereformeerdebondspredikant, maar ik heb ook steeds het geheel van de Hervormde Kerk op het oog willen hebben. We moeten ons niet isoleren’, zegt hij in datzelfde interview.  Naast zijn werk als predikant van Oldebroek was hij ook bestuurslid van de Bond van Nederlandse Hervormde Mannenverenigingen en zeventien jaar lid van de stichtingsraad van de Evangelische Omroep. Met veel genoegen gaf hij enkele uren les op de Rehoboth Mavo in Elburg. Hele generaties Oldebroekers groeiden op met ds. en mevrouw Voordijk: ze werden door hem gedoopt én getrouwd. Wanneer de stellen die door hem getrouwd waren een huwelijksjubileum hadden, werden ze nooit vergeten. Als er een receptie was, kwam het predikantenechtpaar langs en anders kwam er een kaart. In  die 29 jaar waren er 9 beroepen, maar de roeping lag in Oldebroek. Komend vanuit het westen had hij een echte klik met de mensen op de Noord-Veluwe. Een toegewijde dorpsdominee, die de eenheid zocht in de gemeente. Daardoor werd hij zeer gewaardeerd binnen en buiten de hervormde gemeente. Na 29 jaar kwam het emeritaat. Drie jaar lang woonden ze in Zwolle, maar Oldebroek bleef toch trekken en kwamen ze weer terug. Ook na het emeritaat bleef hij erg betrokken bij de gemeente. Drie jaar geleden overleed zijn vrouw. Hij miste haar, maar kon zich goed redden. De laatste jaren werd zijn gezondheid kwetsbaarder en moest hij steeds meer opgeven: het preken, het autorijden, het wandelen. Kort voor zijn verjaardag bleek hij corona te hebben opgelopen. Met zijn verjaardag wilde hij daarom de deur niet opendoen. Hij ging de dagen erna hard achteruit en overleed op 19 december. Voor de meditatie had hij zelf een tekst uitgezocht, die bij hem pasten: Het leven is mij Christus, het sterven winst (Fil. 1:21). In dat geloof heeft hij geleefd en gediend als predikant. In dat vertrouwen was hij een liefdevolle echtgenoot en een lieve vader en opa. In dat vertrouwen kon hij zich ook overgeven, toen de dokter met het bericht kwam dat hij zou sterven. Zo willen we ds. G. Voordijk ook gedenken als onze herder en leraar: die leefde bij Christus en het leven het Christus voorleefde. We zijn dankbaar voor wat de Heere in hem aan de gemeente geschonken heeft. We wensen de kinderen en kleinkinderen Gods nabijheid toe.

ds. M.J. Schuurman